merhabalar arkadaşlar, konu yunanistan.

hepinizin bildiği gibi yunanistan ciddi mali sorunlarla karşı karşıya (bilmeyeniniz lütfen siktirsin gitsin, beni yormasın). kamu borç stoku rekor düzeye ulaşarak gayrısafi yurtiçi hasılasının %165′ine gelmiş durumda. yunanistan gibi ekonomisi belli dinamikler üzerinde büyüyen bir ülkenin ise bu seviyede bir borçluluğu sürdürmesi maalesef olanaksız. keza piyasalardaki gelişmelere baktığımızda da iki yıl vadeli yunan tahvillerinin %100′ü aştığını, kredi notunun ccclere geldiğini, cdslerinin rekor kırdığını görüyoruz. bunların tek tek ne anlama geldiğinden bahsetmek isterdim ama biliyorum ki kızlar çoktan bu yazıyı okumayı bıraktı. o yüzden gereksiz buluyorum bazı detaylara girmeyi.

yunanistan’ın yarağı yediğini anlamak için iktisat falan bilmeye gerek yok. resesyona yani durgunluğa yani gelirin artış göstermediği bir trende girmiş ülkenin tekrar ayağa kalkması için endüstriyel üretime ihtiyacı olur. yunanistan büyümesini genel olarak hizmet sektöründen sağlıyor. yani bankacılıktan, turizmden, armatörlükten falan para kazanıyorlar. kriz döneminde ise insanlar sadece bankalardan para çekmeye giderler. çekebilirler mi? orası ayrı konu. ama iyi bir şey değil bankacılık için. otellerin sağlayacağı hizmetin kalitesi düşer, turizm geliri azalır. yani buralardan ekmek çıkmaz alexis kardeşime. dediğim gibi şu gereken ekonomik sıçramayı yaptırtacak bir sanayisi yok adamların. bu da krizin süresini uzatacak, kardeşim alexis’in kıçına kaçtıkça kaçacak.

burada suçlu tabii ki emperyalist ülkeler diyorsanız eğer, anti-emperyalist olduğu iddiasında bulunan insanların açmış olduğu zilyon tane blog/site var. gidin onları okuyun ama tavsiye etmem. bu sorununuzun başka türlü tedavi yöntemleri var, onları deneyin bence.

sorunun temeline geri dönüyorum. yunanistan’ın borcu. yunanistan devleti bundan önce iki kez iflas açıklamış. ilki birinci dünya savaşının öncesi, diğeri ikinci dünya savaşının hemen sonrası. birinci dünya savaşına kadar kendi kuruluşunu ve güçlü bir ordu kurmasını batılılara finanse ettiren yunanistan, batılılar kendi aralarında savaşa girişince unutulmuş, siktir edilmiş. ikinci dünya savaşı sonrası abd yardımına koşmasa anası sikilirmiş doğrusu. neyse, yunanistan nato için üs kullanılması abd çıkarlarına hizmet ederken, abd de yunanistan’a mali destek sağlanması, ülkenin ab’ye alınmasının sağlanması gibi olaylarda başrol oynamış (1980 bilderberg toplantısında kapışan türk ve yunan temsilcilerin açıklamalarını isteyene yollarım). sömürüden bahsedebilir misiniz bilmiyorum ama bence tam bir win-win stratejisi. yalnız yunanlar birgün abd için hiçbir önemlerinin kalmayacağını hesap edememişler. o da soğuk savaşın bitiminin ardından oluyor.

yazıya verdiğim aradan iki gün sonra devamına geçiyorum. bütünlüğü siki tutmuş olabilir ama buraya kadar okuduysanız bu sizi zaten sabırlı bir insan olduğunuzu gösteriyor ki buradan sonra da sabredebilirsiniz.

gelelim diğer bir konuya. yunan halkının bedava yaşaması sorununa. evet gerçekten de diğer diğer avrupa ülkelerindeki insanlarla kıyasladığımızda yunanlar gerçekten boş beleş bir hayat sürüyor ama bunun standardı nedir. şimdi herhangi bir ülkedeki politikacılar normal koşullarda halkının daha iyi yaşamasını ister. zaten bu görev için iş başına gelen politikacıların hedefi her zaman bir sonraki seçimleri kazanmaktır. bunun için popülist politikalar güderler ki ekonomi yönetimi açısından baktığımızda bunlar geniş sosyal haklar, sübvansiyonlar, vergi teşvikleri, çeşitli destekler, gevşek para politikaları falan olur. yunanistan’da da gelen başkanlar aynen bunları yapmış. iş yerlerinin açık olduğu saatlerden kıyak memurluğa kadar her şeyi biliyorsunuzdur zaten bu ülkeyle ilgili olarak. yunan halkı aslında sahip olmadığı standartlar ile yaşadı uzun süre, şimdi bunların bedelini ödemek zorundalar ki aslında tam olarak da ödemeyecekler, bildiğiniz gibi yeni kemer sıkma önlemleri karşılığında borçlarının bir kısmı silip kredilerden faydalandırıyorlar yunanistan’ı.

sonuca geleyim. yunanistan borcunun silindikten sonraki kısmını bile asla tam olarak ödeyemeyecek. gayrıresmi olarak iflas etmiş bir ülkenin resmi görüntüsünün de aynı olmaması için ab ülkeleri, başta fransa ve almanya olmak üzere geciktirici önlemlerle zaman kazanmaya çalışıyorlar ama bunların işe yaraması imkansız. insanları çok da ürkütmeden acı gerçeklere yavaş yavaş alıştırıyor olabilirler. yunan halkı ise daha çok sokaklarda olur, bundan sonra da peksimete talim eder.

başka önemli konulara da değineceğim. değişiklikler olsun arada böyle.

ahah. merhaba. rol modeller en az bel gamzeleri ve katil balinalar kadar önemlidir. yaşınızı parmakla gösterebilecek kadar küçükseniz, boyunuz bir metre civarıdır. ve seçme şansınız yoktur. kahraman, babanızdır. adamı ampul değiştirirken izlersiniz. tanrı mı lan bu, dersiniz. derdiniz yani. şimdi küçük yeğenlerim hannah montana izleyip, acayip danslar ediyorlar. korteks kalınlığı boy ile doğru orantılı sanıyorum. çocukların ortak özelliği budur. küçük ve salak olmaları. ayrıca çok fazla gürültü yaparlar. ve onlar evdeyken sigara içemezsiniz. evet. salak olmalarından daha sinir bozucu bir şey varsa o da en az kendileri kadar salak ünlüleri örnek almalarıdır. düşünsenize bir aptalla bir andavalı aynı potada eritiyorsunuz. ergenliğe inceden inceye girmeye başladığında yani evden kaçıp istanbul’a şarkıcı olmaya gidecek yaşa geldiğinde de eşinize dönüp şöyle diyorsunuz: “levent, biz ne yaptık”. bi’ sik yapmadınız. ufaklık sizi hiç çivi çakarken ya da kek kabartırken görmedi. onu televizyonun önüne atıp, diğer ebeveynlerle scrabble oynadınız.

ben küçükken chuck norris vardı, teksas polisi. adam ayırmadan dövüyordu. bir uyuşturucu karteli lideri veyahut alışveriş merkezi yapmak için ağaçları kesen bir iş adamı olabilirdiniz. fark etmezdi. chuck norris bir yolunu bulup döverdi sizi. bir de lassie vardı. kahraman köpek. o dövdürürdü. ama hep ilgi odağıydı. iyiydi. seçenekler bunlardı. bir süre lassie olmaya karar verdim. fizyolojik açıdan mümkün değildi. burnum yeterince koku almıyordu. lassielik’ten istifa ettim. izlemeye devam ettim tabi. 130 kilo ağırlığındaki camı açtığımda sürekli tebessüm eder halde bulduğum karşı apartmandaki komşumun odasında oturup saatlerce tenis maçı seyrettiği gibi seyrediyordum, lassie’yi.

neden olduğunu hatırlamıyorum. chuck norris olmayı hiç denemedim. sokak lambası olmak istedim bir süre. sokak lambası lan. sokak lambası pizza kulesi gibi heybetli bir şeydi, o zamanlar. hiç konuşmazdı. her sokakta bir tane vardı. yeterdi. sokak lambasıydı o. yalnızdı, ama zavallı değildi. sonra sega falan aldım işte. ahaha.

şimdi benim bu yazıya normalde televizyonun icadından falan girmem gerekiyor ama girmiyorum. merak ediyorsan googleda arat bence. aratılmayacak bir şey değil.

haber kanalları dışında televizyon izleyen biri değilim. geçen akşam tv kumandası elimdeyken başıma gelenler de bu çizgimde çıkmamanın ne kadar faydalı bir şey olacağını yaşatarak öğretti bana.

kanalları sürekli değiştiriyorum. hızlı ilerlerken sanki arada bir şey gördüm. durgun geçen cinsel yaşantım mı beni yanıltıyor yoksa az önce baya anadan doğma bir karı mı belirdi ekranda diye düşünüyorum. geri dönüyorum. kanal rtl. almanca bir ses geliyor arkadan. yahu bakıyorum herkes çıplak. elinde birayla 70 yaşında adamlar daltaşak geziyor, badminton falan oynuyorlar. benim gördüğüm karı da memelerini sallaya sallaya (oy memişler memişler) frizbi atıyor sevgilisine. sevgilisi de mal tabi. röportaj veriyolar, almancam yok anlamıyorum ama çok da prime time bir zamanda am falan görebiliyoruz rtl’de. modernlik güzel şey.

neyse işte bir de acun var. televizyon dünyasının prensi. kah erzurumda üniversite konferans salonunda hülya avşar ile jürilik yaparken, kah ultra sikimsonik adalarda nihat doğan dokunulmaz madalyası -ya da öyle bir şey- takarken çıkıyor, bir sağdan görünüyor, bir solda beliriyor, yeni donanım tanıtma sihirbazı gibi adeta. aslında kendisinin bu yazıyla pek alakası yok da ne bileyim televizyon diyince aklıma geldi.

o değil de şu yıl üniversite hazırlık sınıfında olsam ne güzel olur diyorum kendi kendime. ekşisözlükte yazar olup blog açardım bir tane.

daha girizgahtan mizyon-vizyon geyiklerine girmek “uber” gereksiz. makeup sevişmek kadar yersiz, afyonun kaymağı kadar milli. bu şarkı da kendini bu alemde adam sanan tüm orospu çocuklarına gelsin. shit, fuck, satan, death, sex, drugs, rape.

blog açmak dedim de bu blogun da ilk yazısı 7 aralık 2008de gelmiş (yazının ana fikrini anlamadım). üçüncü yıla yaklaşmışız. bir kutlama yapmayı düşünmüyoruz ama taksimde buluşup bir yerlere gidin. değişen dünyaya ayak uydurun.

şimdi benim çok işim var ama yine dönücem.

gitmeden bir konuda sizi aydınlatmak istedim. bu yukarıdaki bor. hani şu çok olan ama amarikanın bize çıkartmadığı maden. sağda solda hep muhabbeti döner, kurtulamazsınız. bu tip bir tartışmaya girdiğinizde ön bilginiz bulunsun diye göstermek istedim. en azından nasıl bir şeye benzediğini bilin. mutlaka işinize yarayacaktır. okuyun, araştırın, cahil olmayın.

eveeet. geçirdiğim bir dizi operasyondan sağlıklı, mutlu ama huzursuz ve rahatsız biçimde tekrar karşınızdayım. istirahat süresi boyunca yine bazı olayları kafaya taktığımdan huzursuzluğum ve doğuştan olup engelleyemediğim sebeplerden dolayı rahatsızlığım devam ediyor. yine de her şeye rağmen hayat çok güzel. tekrar alemlere atılıp çılgın, halı sahalara dönüp gol ve meydanlara çıkıp kızlara laf atmak çok güzel şey.

sosyolojiye duyduğum saygı ankaralı kızların bir bireymişcesine sahip olduğu ortak özelliklerden ileri gelir. bunu daha önce milyon kez söyledim başka yerlerde, burada da söyleyeyim. bu konuyu tamamen aklımdan çıkarıp ayağı champ elysee’ye basmış, gözü londra, new york falan görmüş, e haliyle kukusu da küçük hepere hayır diyemeyecek olan bayanlarla arkadaşlık yapmaya karar vermişken, yurdumun has ankaralı kızlarını bana hatırlatanlara kucak dolusu sevgiler her şeye rağmen.

an itibariyle birkaç haber sitesine yoğunlaşıp tamamen dikkatimi oraya verdikten sonra yazıya geri dönüş yapsam da ne yazmaya çalışıyor olduğumu anlamak biraz zamanımı aldı. doktoru aradım, durumu anlatmaya çalıştım, narkozdandır dedi. neyse konuya geri dönmeli artık.

ankaralı kızlar yavaş yavaş olayın farkına varıyor çünkü önlerinde ibretlik vakalar var. ankaralı yasemin albümüne ismini veren “çıldıralım” şarkısının yanına “bitti bu flört”, “kurnazsın”, “kaldır kollarını”, “bomba” ve en merak ettiğim şarkı olan “atım arap”ı bir albümde topluyor. yorum yapmadan başka bir örnek veriyorum, o da voleybolcu neslihan demir. eskişehirli olmasına rağmen ben ankaralıyım diye bağırıyor, çin master turnuvasında türkiyeden en çok neyi özledin sorusuna “pilav üstü kuru ahaha” diyecekmiş gibi görünüyor. ayrıca kendisinden deodorant üreten şirketlerin pazarlama sorumluları da epey rahatsızmış. yapma etme neslihan, kendine çeki düzen ver.

bu konu üzerinde fazla yoğunlaşmamın bana yaşatması olası cinsel soğukluğu erken farketmem iyi oldu. blogdan sevgili okurlara iletmek istediğim bir şey var. iki, tercihen üç yabancı dil bilen, hayata pozitif bakan, sosyal yönü kuvvetli, eli yüzü düzgün bir kız arkadaşla beyazıt-kapalıçarşı- eminönü arasında dolaşığ alışveriş yapmak istiyorum, bilginize.

fotokopiden bi kitap fotokopisi istediğimde adamcağız “abicim hazır değil ama istersen diğer araya hazırlarız” dediğinde normalde “tamamdır ben 1 saat sonra gelirim” demek gerekir. ama içten içe lan şimdi olsaydı elimizde not ne güzel takip etçektik derste denir. bu iki cümleyi birleştirip “hassiktir ya. nese ben 1 saat sonra gelirim” dedim. hem hayal kırıklığı, hem sitem, hem de içtenlik barındırıyor burada “hassiktir ya” tümcesi. ne güzel.

okulda bir konferans ayarladık çok değerli bi hoca lütfedip gelecek. şu an 110 kişilik salon için feyzbukta 98 attending var. şimdiden sölüyorum attendink yapıp da konferansa gelmeyeceklerin amına koyayım.

sikiyim çok küfür etmeye başladım ak.

beni tanıyan, küfürü yalnızca duru bir içtenlikle ettiğimi bilen insanlarla konuşurken, onların nazikliği ve kibarlığının yanında hiç sırıtmıyor küfürlerim. nedense “daha dün ottum bugün koktum” modundaki insanlar çok yadırgıyorlar.

bu bencil yazıya son not: itü’deki anadolu ekolünü sikiyim. ey insanlar! size gidin sartre, kafka okuyun; edie piaf dinleyin demiyorum. nasıl ki cuma namazında soğdaki soldaki amcalardan göz ucuyla kopya çekip yedirtmeye çalışıyorsanız allaha. sağdan, soldan kopya çekin. içten yapamasanız da dıştan insan evrimine yakın durun. siktirmeyin belanızı.

en son not: gsü’deki fransızca hocası da bağcılar’da oturuyorsa 92Ş: Bağcılar – Şişli, Çağlar Arası Düğmeye Basınız kitabımı artık yazmam gerek.

Ben kesinlikle ama kesinlikle çok iyi bir insanım, bugün bunu bir kez daha anladım. Bunu nasıl anladığımı şimdi size anlatmayacağım, belki ilerde. Örnek alınması gereken bir kişiyim. Önemliyim ve etrafımdakilere hep fayda sağlarım. İnsanlar benimle birlikte olmaktan mutludurlar. Söylediklerimin çoğu doğrudur. Aksini iddia eden varsa buyursun çıksın karşıma. Çıksın ki alayım hemen onun aklını. Bu yüzdendir ki idealist insanları severim. Onlara da bir çift lafım olacak: “Beni örnek alın kendinize”

eric clapton var bide. titresin diye gün saydığım ünlüler arasındadır kendisi. son görevimi deniz piyadesi hüvviyetinde ciddiyetle yerine getirip, en oynak ispanyol çingenesinden daha kıvır kıvır bir şekilde pasodoble yaparım eric clapton’ın tabutu üstünde. hohoho. ölse de helvasını yesek.

milano moda haftasından önce görüşlerimi belirttik ki yeni kreasyonalra ona göre bi ayar çeksinler. ingilizce yazmamızın nedeni cavalli ve şurakasını çevirmen masrafından kurtarmaktır. özünde düşünceli insanlarız vesselam.

ingilizce bilmeyip de 62 okuyucusu olan mallar için google translate çevirdi :

çünkü hiçbir yaşam ile saldırgan assholes (evet, biri taraftarların mil gelen kutunuzdan söylüyor), bu konuda hiçbir şey kadınların büyüleyici dünyasında kutsal fugging tutmak vardır. iyi biz ilgili freaking skimo apparels (uggs), ama kurtulmak artık yeni bir rahatsız edici ayakkabı yaz Pazar neden var son kadar göstermiştir elde etti. Oh evet, bu orospi Audrey Hepburn-lanet-yaşında skimmers her yerde İstiklal st.i olarak zillion kez bir gün neden puking gibi feel. Ayakkabılar Amare Stoudemire, hatta sohbet daha uglier çirkin vardır. geeeeeezz.