bu aralar zamanımın çoğunu alan şeyler.
-n’apıyorsun.
-varınıyorum.
şeklinde şeyler.

neyse ki bö! geleneksel olarak her yıl yapılıyor. umuyoruz ki seneye birlikte olabiliriz.

eğer bir hata olduğunu düşünüyorsan bizimle iletişime geçebilirsin.

katıldığın ve destek verdiğin için çok teşekkürler.

sevgiler,
bö!ekibi

bu arada yeni tasarımın adı: ebru vatansever ft. k2 – yerleriniz kaymıyo’ (özellikle logonun üzerinde moonwalk yapasım geliyo’) /* tüm müzik marketlerde. */

öncelikle matriks, xmen, cesur yürek gibi filmlerin kırması ama çoğacayip filmdi harbiden. piksele grafiğe harcadıkları ne kadar para harbiden perdeden akıyordu vesselam. yalnız oyuncuya figürana para bağlamamak için gece gündüz broadway’de takılıp prezentaabıl insan aradıklarına eminim. koca filmde sadece 2 karaktere aşinaydım ki zaten biri helikopter pilotu olan kızdı. ben yapımcı olsam ve casting amiri helikopter pilotu olarak bu karıyı getirse, o herifin çıkışını derhal eline veririm. zaten kariyerindeki her filmde ya polis ya asker yada mahallenin erkek fatması o kızcağız. nasıl bizde erol taş kötü adam, hulusi kentmen taşaklı iş adamı, bu karı da maskülen gacı oluyor her prodüksiyonda. fatih’teki erler kıraatanesindeki ali dayı’ya sorsam yine tutar bu kızı getirir kokpite oturtur. ee neyleyim lan böyle castingçiyi ben.

kurgusu da çok iyidi. gavur, sıfırdan gezegen yaratmış, evren yaratmış. güzel de yapmışlar allahıma. ortalarda dolanan iti eniği olmasa, gidilir yaşanır. üstelik böyle düşünen sadece ben değilim. yeni zelanda’ya yerleşen bi arkadaşım fellik fellik pandora bileti arıyormuş. ormanları bile acayip bi disko ortamı.  hiçbir şeye gülmesem ortamda uçuşan mevlana böcekleri falan. bir de mistik işlerin peydahlanacağı vakit ortamda süzülmeye başlayan şeytan tüyü gibi şeyler var. fantastik.

diğer taraftan o kabile hayatı beni hiç çekmedi diyebilirim. türkiye’deki seküler yapıya alışmış herhangi bir kimseye de cazip geleceğini sanmıyorum. taş düşse allah’a dönüyor gezegen halkı. olur mu lan öyle. nerede kaldı laisizm. gezegenlilere de kızamıyorum. henüz şartlar olgunlaşmamış oralarda. cumhuriyet gibi basılı bir yayınları olsa insan evladını beklemeden o ağacı kendileri odakka kendileri köklerlerdi.

bi’ de filmdeki bütün kareleri at kuyruğuyla birbirine bağlamışlar. ata bineceksin, saçını ata takıyorsun. kuşa bineceksin, kuşa takıyorsun. sevişirken kıza da taktı mı göremedim. zira yerli pornosuna hazır olmadığım için bi 5 dakkalığına gözümü kapatmıştım. nemelazım. ama takmıştır garanti. film sonrası kritik yaparken -”bi bana takmadı lan esas oğlan” şeklinde espriler falan yapıyordum. arkadaş girerken verdiğimiz 15 lirayı hatırlattı. meğerse bize peşin takmışlar.

bu arada verdikleri hüdaverdi gözlüğünün üzerinde “made in usa” yazıyordu. ilk defa amerikan imalatı bir şey gördüm. o benim proleterliğim tabi.

20 günde 1 milyar dolares gişe yapmış film. gitmeyin lan artık. zaten bu yazıyı okuduktan sonra gitmezsiniz. henüz izlemeyenlere gülecek bir şey bırakmadım zira.

sizi seviyorum.

artık dışarı çıkmam gerektiği zaman solo çıkıyorum. yalnız ilginçtir o dünyalılarla ilk temas anım var ya inanılmaz epik oluyor. amelie poulain oluyorum resmen. pusetini kaldırıma çıkartmaya çalışan annelere yardım ediyorum. ikinci elizabet kılıklı teyzelerin -ki muhitimde çok var bunlardan- poşetlerini döneceğim köşeye kadar taşıyorum falan.

işte geçenlerde yine dışardayım. ne halt yiyeceksem yemiş, otobüs vasıtası ilen eve dönüyorum. yanıma da bir tane velet oturmuş ama tam oturmamış. her durakta zaten oturmadığı yerden kalkıp etrafa bakıyor. tanıyamıyor, sonra yine oturur gibi yapıyor. 5-6 durak aynı hareket yordu tabi çocukcağızı. “abi bu durak meydandan geçmiyor mu ki?” dedi, bana. geçmez dedim, demez olaydım. birden muslukları açtı. nasıl ağlıyor, nasıl ağlıyor. ben hemen teselli müptelası toplu taşıma teyzesi moduna girdim. hani vardır ya, 1,5 yaşındaki çocuk bacağını kapıya sıkıştırınca “bi şey olmadı değil mi halası. aslan gibidir benim yeğenim. seneye de sünnet olacak zaten” gibisinden teselli veren tipler, onlardan oldum.

-aa hiç yakışıyor mu sana, kocaman adamsın. ben sana tarif ederim yürüyerek gidersin meydana.
-(burun çek, göz sil) peki durak yakın mı meydana.
-var biraz mesafe.
-..
-bulabilecek misin?
-bilmiyoyum.

ulan baktım olacak gibi değil. tuttum elinden gideceği yere kadar bıraktım. adı musa’ymış. dershanesine geç kalmış. 13 yaşındaymış ve doktor olmak istiyormuş. doktor olmak istediğini duyunca er ryan’ı kurtarmış gibi sevindim. biz mühendis olduk da noldu amınakoyim. musa’dan ayrıldıktan sonra arkasından baktım, umarım kansere yada aidse çare bulur yoksa yarım saat haybeden otobüs bekleyeceğim diye düşündüm. çok sinematografik bir andı.

işte yine aynı gün uykusuzluktan ölen bi arkadaşıma gittim. aslında ben arkadaşa gittim onu uykusuzluktan ölmek üzereyken buldum. musa’yı falan anlattım işte. “sen aslında iyi birisin” dedi. öyleyim di mi lan diyip kahve yapmaya gittim. kızcağız koltukta uyuyakalmış. ben de elimde stüdyonova kahve kupalarıyla kalakaldım. sarstım, tokatladım, uyanmadı. ben de mavi asetatlı kalemle alnına “çok güzel uyuyordun, kıyamadım” yazdım ve çıktım. akşama doğru “orospusun lan sen” diye mesaj attı. ahahahah.

bu arada arkadaş bana tokelau demek istemiş. hatta demiş ama ben anlamamışım. tokelau da tokelauca konuşuyorlarmış. arkadaş da bir saniyeliğine köklerine dönüp tokelauca tokelau demiş.

bu ülkede yolunda gitmeyen şeylerin giden şeylere oranı genel olarak iki basamaklı sayılarla ifade edilir. spss kullanmayı da biliyorum, konuyla ilgili çoklu regresyon analizlerini de en derinine kadar yaptım.

cool olmak herkesin derdi bir yerde. banna coolluk katacaksa palyaço bile olurum, karizmam için ölürüm  lakırdıları kulaklarıma pelesenk oluyor. bunları söyleyenler arkadaşlarım. beyoğlunda birlikte takıldığımız adamlar. ulan halbuki ne gereği var. duman’dan “senden daha güzel”in çaldığı bir mekanda rakı içmekten daha cool bir davranış var mı, son zamanlarda daha iyisine rastlamadım.

bundan böyle bugüne kadar “scorer” olarak getirdiğim yaşantımı en azından bir süreliğine “nerd” olarak devam ettireceğim sözünü hepinizin huzurunda verdiğimden a night to forget kategorisi benden ekmek yiyemecektir.

zamanında yazdığım kitap

ortaokulda bi kıza “tak sepeti koluna herkes kendi yoluna” diye mesaj atmıştım. öyle telefonla falan değil. kağıda yazıp fırlatmıştım önüne. tenefüs olunca geldi : -ne yazıyor burada dedi? (evet, yazım kötüdür ve o zamanlar aralara tenefüs deniyordu) bu harikulade lafı bi de dışımdan söylemem gerekti. çünkü yan yana güzel durmuyorduk. bak, sik kadar aklımla hatuna nasıl yol vermişim değil mi? sınıfta göğüsleri ilk beliren kızdı kendisi. kimsede yokken iyiydi de diğer kızlarda inceden hat vermeye başladığında pek bi numarası olmadığını anladım. şimdi düşününce bayaa anlıyormuşum o zamanlar. şimdi o kadar anlamıyorum. bir ayda ilk defa o an anladığım şey sayısı 3′ü geçmiyor.

jagermeister fena birşey. bloga 8 haneli sarhoş captchası koyacağım.

ulan ingilizce ne kadar “kubilay uygun” bir dil be. nereye çeksen oraya giden birşey. zannediyorum ki evvela dili dil yapan, o dili konuşan insan. mesela amare stoudemire diye bir herif var. adam ismiyle kendi altını çiziyor. vurguluyor kendini. ben buradayım ey türk insanı diyor. ebeveynlerinin bu çabası boşa gitmesin diye ben de kullanıyorum bu çocukcağızın adını.

örnek : it is amare stoudemire good. yani, it is unbelievably good gibi. ama, it is so good değil, ondan öte birşey.